Lisa Kroesen, Dodenherdenking Leidsche Rijn 4 mei

Dodenherdenking Leidsche Rijn: vredig, verbindend en liefdevol

LEIDSCHE RIJN – Waar het Jeugdorkest Harmonie Orkest Vleuten nu nog vol energie verschillende klanken door de zuilen van Perron 9 heen laat klinken, zullen over een kleine twintig minuten enkel de geluiden van de natuur te horen zijn. Het gouden uurtje breekt aan: een prachtige aanvulling op deze gedachtenisvolle traditie. Vandaag herdenken we in Nederland alle omgekomen Nederlandse oorlogsslachtoffers sinds het uitbreken van de Tweede Wereldoorlog. De afgelopen week was er in Nederland veel ophef over wélke slachtoffers er precies herdacht moeten worden. In Leidsche Rijn is daar echter niks van te merken, hier heerst bovenal de verbintenis en de vrede.

Lisa Kroesen, Leidsche Rijn Dodenherdenking 4 mei
Foto: Lisa Kroesen

“Maak je geen zorgen! Echt, het gaat helemaal goedkomen”, zegt Xander Coonen met een brede glimlach. Aymane Benjah, leerling van het Leidsche Rijn college, trekt een ietwat onzeker gezicht. “Hoe gaat het met je hartje, Aymane, ‘kaduk, kaduk, kaduk?” zegt vader lachend, terwijl hij zijn zoon een klopje op zijn schouder geeft. Na de twee minuten stilte geeft de middelbare scholier een speech over vrijheid van meningsuiting en geloofsuiting. Zelf is hij Marokkaans. Xander Coonen neemt plaats achter de microfoon. Hij vraagt de menigte -zo’n 150 man- stil te zijn, gezien de stiltetocht vanaf de Cinemec is gestart. Een handjevol kinderen met ouders komen in een rij aangelopen, allen het hoofd naar beneden. Bij aankomst op Perron 9, nemen de kinderen een flinke verzameling gekleurde bloemen mee. De menigte kijkt afwachtend toe. De gladiolen voeren de boventoon, de bloem die symbool staat voor kracht. Wellicht een knipoog naar de Nijmeegse Vierdaagse, de wandeltocht die van oorsprong een militair cachet heeft.

Nadat de kinderen alle andere aanwezigen een bloem hebben gegeven, is het tijd voor het Taptoe signaal dat gespeeld wordt door John Bessems. Als de indrukwekkende tonen langzaam wegsterven, is het stil. Een aanwezige militair schiet in de saluut. Voorzitter Coolen kruist zijn handen en sluit zijn ogen, zijn hoofd gericht naar de grond.  De kinderen staren voor zich uit, recht de goudgele zonnestralen in. Een gevoel van samenzijn valt over Perron 9 heen. Een gevoel van vrede en van rust, maar ook van verdriet en rouw. Een moeder straalt liefdevol de wang van haar dochtertje, dat aandachtig de verte in staart. Er klinkt een kuchje, maar verder zijn het enkel de geluiden van de natuur die te horen zijn. Het lijkt even alsof de hele wereld stilstaat. De vlag, die halfstok hangt, wappert vredig in het zachte briesje.

Twee minuten precies, duurt het tot het Jeugdorkest de fijne en voor elke Nederlander vertrouwde tonen van het Wilhelmus inzet. Een vrouw die voor de twee minuten stilte nog vrolijk aan het kwebbelen was, zingt nu couplet na couplet, woord na woord de idyllische tekst mee. Na afloop is het voor Aymane de tijd om zijn zelfgeschreven stuk ter woorden te brengen. De menigte luistert aandachtig. “Het gevoel dat ik in twee werelden leef – de Marokkaanse-islamitische cultuur en de Nederlandse cultuur- is iets dat af en toe moeilijk kan zijn. Maar het geeft me wel de optie om dingen te bekijken vanuit verschillende invalshoeken. Het geeft me de mogelijkheid om te proeven van beide werelden en de keuze om te kiezen waar ik mezelf zie en waar ik zelf wíl staan. De mogelijkheid om voor mijzelf te denken, om mijn eigen weg te bewandelen. Soms tegen de stroming in en soms met de stroming mee.” De menigte luistert aandachtig. Aymane oogt nerveus, desalniettemin zeer zeker van zijn woorden. “Deze vrijheden kunnen gebruikt worden om mensen naar elkaar toe te brengen, en dat is iets wat -dames en heren- ik graag wil benadrukken.”

Aan Aymane is de eer, om samen met voorzitter Coolen de kranslegging te doen. Daarna mogen alle kinderen om beurten naar voren komen om de gekregen bloem een mooi plaatsje te geven in het hek. De zon gaat ondertussen onder, en schijnt met een gouden gloed op de kindergezichtjes. Aymane’s oprechte woorden worden nageleefd. De volwassenen zoeken elkaar gedurende het prachtige tafereel op om even bij te kletsen. Of zoals Aymane het zei: “Kom bij elkaar, praat met elkaar, ontmoet elkaar, accepteer elkaar. Zo kunnen we dichter bij elkaar komen. Vrijheid is niet alleen vrijheid van meningsuiting, maar ook vrijheid om geaccepteerd te worden.” En zo is het maar net.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s