Tranen van Geluk

Voor me strekt een enorm berglandschap zich uit. Aan de voet van de berg waarop ik me bevind, ligt een stad die regelrecht uit een sprookje lijkt te komen. Duizenden huisjes en gebouwen vormen één grote wirwar aan leven waarin je gedachten verdwalen in niemandsland enkel bij het aanzicht ervan. Alles is in verschillende tinten … Continue reading Tranen van Geluk

“Welkom in Marokko”

Er wordt aan mijn mouw geschud. Ik schrik wakker en open mijn ogen. De barstende hoofdpijn die ik al de hele dag heb, komt weer boven. “Ik dacht, misschien wil je wel kijken. Dit zijn de laatste tien minuten.” Mo kijkt me lachend aan. Ik draai mijn hoofd naar links en tuur door het piepkleine … Continue reading “Welkom in Marokko”

Voel jij je wel eens alleen?

Voel jij je wel eens alleen? Ik houd van de herfst. Hoe de dagen korter worden, de straten gevuld worden met bladeren in wel twintig verschillende herfsttinten en hoe we na een lange werkdag onder een dekentje voor de verwarming kruipen met een hete kop thee. Maar, ik ben er wel achtergekomen dat ik de … Continue reading Voel jij je wel eens alleen?

zomer in de stad

De welbekende Nederlandse hitte liet eventjes op zich wachten, maar daar is 'ie dan! Sinds vanochtend daalde de warmte over het prachtige Utrecht (en tevens het hele land, maar hey, daar schrijf ik nu niet over!) neer en wat doet het de stad goed! Begin juni verhuisde ik naar een nieuw adresje in mijn studentenstad … Continue reading zomer in de stad

Opr-echt

Kunnen we het even hebben over communicatie? Al tijden zit de manier waarop we met ons allen communiceren me behoorlijk dwars. Zélfs als persoon uit de generatie die opgroeide met de opkomst van klaptelefoontjes, steeds groter wordende schermpjes, Doodle Jump, laptops, continue bereikbaarheid, 'altijd en overal een grote koptelefoon op' en sociale media. "Hè?!" Ik … Continue reading Opr-echt

Het wachten waard

Ik werp een blik op mijn horloge. Tien over twee. Slechts vijf minuutjes te vroeg, maar ik weet dat ik uiteindelijk langer wacht. Eigenlijk wist ik dat al vanaf de seconde dat ik ruimschoots op tijd mijn fiets opsprong. Maar het is oké, ik heb de tijd. De gigantische draaideuren lokken me naar binnen, ik … Continue reading Het wachten waard